Ένα ακόμη σκάνδαλο – σε εισαγωγικά ή μη – συνταράσει τη χώρα. Τα κόμματα, βασικά της αντιπολίτευσης, δείχνουν να έχουν “πέσει από τα σύννεφα”, ωσάν να μην είναι εθνικό περίπου σπορ η είσπραξη κοινοτικών κονδυλίων από μη δικαιούχους.
Ποιος μπορεί να ξεχάσει τα κοπάδια των αιγοπροβάτων που τα περιέφεραν από στάνη σε στάνη κατά τη διάρκεια της νύχτας; Ούτε βέβαια τα “εθνικά καλαμπόκια” και τις δηλώσεις ελαιοπαραγωγών, που αν αλήθευαν έστω και κατά 50% θα είχαμε γίνει ίσως ένας παγκόσμιος πρωταθλητής στην παραγωγή ελαιόλαδου.
Ο πρόλογος βέβαια δεν απαλλάσσει κανέναν από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με μια διαφορά όμως, όσοι καθ’ οιονδήποτε τρόπο χρησιμοποίησαν την υπουργική ή βουλευτική τους ιδιότητα, για να ιδιοποιηθούν ή/και να βοηθήσουν άλλους να εισπράξουν παρανόμως Ευρωπαϊκά κονδύλια, θα πρέπει να τύχουν “σκληρής ποινικής μεταχείρισης”.
Όμως αν οι κατηγορίες έχουν εκτοξευθεί με ελαφρότητα “επί δίκαιων και αδίκων” κατά τους Ευαγγελιστές, Λουκά και Ματθαίο, τότε ο μοναδικός τρόπος διαχωρισμού της “ήρας από το στάρι”, κατά την λαϊκή παράδοση, είναι η άμεση κατάθεση ΜΗΝΥΣΗΣ κατά της προϊσταμένης της Ευρωπαϊκής εισαγγελίας και των συνεργατών της (εισαγγελέων), για την κακουργηματική παράβαση του άρθρου 239 παρ. β του Ελληνικού ΠΚ (κατάχρηση εξουσίας).
Αυτός είναι ο μόνος και ακριβοδίκαιος τρόπος για να κοπεί ο “γόρδιος δεσμός” μεταξύ όσων παρανόμησαν και όσων με παρέμβασή τους προσπάθησαν να διορθώσουν ή/και επιταχύνουν τη μονίμως αδιαφορούσα και αργοπορούσα Δημόσια Διοίκηση.
Αν δεν το κάνουν, νομίζουμε ότι είναι προοίμιο ενοχής.
Άρθρο: Ιωάννα Π. Λαχανά, Ποινικολόγος Αθηνών