Η Αλεξάνδρα Πιστοφίδου αποτελεί σήμερα μια από τις πιο σημαντικές και δραστήριες προσωπικότητες της ελληνικής ομογένειας στην Αυστρία, έχοντας ταυτίσει το όνομά της με τον εθνικό αγώνα για την επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ως Πρόεδρος της Αυστριακής Επιτροπής για την Επιστροφή των Γλυπτών, η δράση της επικεντρώνεται στην ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινής γνώμης, αλλά και στη στοχευμένη διεκδίκηση των δύο θραυσμάτων της βόρειας ζωφόρου που φιλοξενούνται στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (KHM) της Βιέννης.
Η ακτιβιστική της δράση δεν περιορίζεται στα στενά όρια της αυστριακής πρωτεύουσας. Τον περασμένο Μάιο, η παρουσία της στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στη Βοστώνη των ΗΠΑ υπήρξε καθοριστική, όπου με μια συγκλονιστική ομιλία μετέφερε το μήνυμα της πολιτιστικής αποκατάστασης στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, κερδίζοντας την υποστήριξη της ακαδημαϊκής και ομογενειακής κοινότητας.
Η Αλεξάνδρα Πιστοφίδου συνεισφέρει καθημερινά στην προβολή του ελληνικού πνεύματος, συνδυάζοντας την επιστημονική τεκμηρίωση με το αστείρευτο πάθος για την ανάδειξη της ελληνικής κληρονομιάς. Η πορεία της είναι μια διαρκής υπενθύμιση ότι η πολιτιστική διπλωματία, όταν ασκείται με συνέπεια και όραμα, μπορεί να γκρεμίσει τείχη δεκαετιών.
Georg Gstrein
Αλεξάνδρα, πριν περάσουμε στη δράση σου για τα Γλυπτά, θα θέλαμε να γνωρίσουμε την αφετηρία σου. Ποια ήταν τα πρώτα ερεθίσματα που διαμόρφωσαν την πορεία σου και πώς καλλιεργήθηκε η αγάπη σου για τον ελληνικό πολιτισμό;
Οι γονείς μου υπήρξαν οι πρώτοι μου δάσκαλοι. Από εκείνους πήρα το ήθος, την έννοια της προσφοράς και μια βαθιά, αυθεντική αγάπη για τον άνθρωπο. Θυμάμαι τη μητέρα μου να μου διαβάζει μύθους της αρχαίας Ελλάδας, καθώς και αποσπάσματα από τον Όμηρο, την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Κοιμόμουν με θεούς και ήρωες της αρχαιότητας και ξυπνούσα με μια αίσθηση χαράς και εσωτερικής πληρότητας, σαν να είχα ήδη συνδεθεί, από παιδί, με μια πολιτισμική συνέχεια που με ξεπερνούσε.
Καθοριστικό ρόλο, ωστόσο, έπαιξαν και οι δάσκαλοί μου. Ευτύχησα να έχω ανθρώπους που δεν κοιτούσαν το ρολόι. Έμεναν μετά το μάθημα για να μιλήσουμε και θυμάμαι πως έφευγα από το σχολείο προβληματισμένη και σκεπτόμενη. Δεν ήταν απλώς διδάσκοντες· ήταν δάσκαλοι με την ουσιαστική έννοια της λέξης. Μαζί τους ανέπτυσσες μια βιωματική σχέση με τη γνώση, μια σχέση μαθητείας, αλλά και προσφοράς.
Σε αντίθεση με το σήμερα που εθιστήκαμε στην ήσσονα προσπάθεια, τότε έπρεπε να διεκδικήσεις τη γνώση. Δε σου δινόταν έτοιμη. Αυτή η διαδικασία μας ατσάλωσε. Μας έμαθε να επιμένουμε, να εμβαθύνουμε, να αντέχουμε.
Επιπλέον θεωρώ ότι ο δρόμος της ζωής μας δε χαράσσεται μόνο από το σχολείο ή την κοινωνία, χαρτογραφείται κυρίως μέσω της αυτοκαλλιέργειας και αυτομόρφωσης. Από το ενδιαφέρον που επιδεικνύεις για να διαβάσεις και να μάθεις. Από τα πρώτα γυμνασιακά μου χρόνια προσπάθησα να συνδυάσω τις υποχρεωτικές μου μαθητικές ενασχολήσεις με τη συστηματική εκμάθηση ξένων γλωσσών, κλασσικής μουσικής (όπου και απέκτησα πτυχίο στην κλασσική κιθάρα) καθώς και με ελεύθερη μελέτη, που περιλάμβανε όχι μόνο κείμενα της νεοελληνικής και ευρωπαϊκής γραμματείας, αλλά και έργα ιστορικού και φιλοσοφικού περιεχομένου. Η ιδιαίτερη κλίση μου προς τα αρχαία ελληνικά με οδήγησε, μέσα από την ίδια τη μελέτη της γλώσσας, σε μια πρώτη ανακάλυψη του πνευματικού κόσμου των προσωκρατικών φιλοσόφων, έπειτα του Πλάτωνα του Αριστοτέλη, και του Θουκυδίδη, η οποία άφησε μνημονικά ίχνη αρκετά ισχυρά, ώστε να διαγράψουν την πορεία μελλοντικών επιλογών μου. Κάθε σελίδα ήταν ένας νέος κόσμος.
Αυτές οι πρώιμες εμπειρίες, θεωρώ ότι διαμόρφωσαν την πορεία μου και τη βαθιά, σχεδόν βιωματική μου σχέση με τον ελληνικό πολιτισμό. Δεν ήταν κάτι που απλώς σπούδασα· ήταν κάτι που έζησα από πολύ νωρίς.
Πώς βρέθηκες στη Βιέννη, ποιες ήταν οι ακαδημαϊκές σπουδές σου, και ποιά ήταν τα πρώτα ερεθίσματα που σε ώθησαν να ασχοληθείς ενεργά με τα κοινά της ομογένειας;
Μετά την αποφοίτησή μου από το Λύκειο έδωσα πανελλήνιες εξετάσεις και πέρασα στο τμήμα Ιστορίας και Αρχαιολογίας στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Σύντομα ωστόσο διαπίστωσα, ότι οι σπουδές στη φιλοσοφική σχολή Αθηνών δεν ανταποκρίνονταν πλήρως στα βαθύτερα επιστημονικά ενδιαφέροντά μου. Εν τούτοις το κέντρο βάρους των μελετών μου μετατοπίσθηκε από νωρίς προς την Παλαιογραφία. Ο καθηγητής Παλαιογραφίας κ. Τσελίκας Αγαμέμνων μου έκανε την τιμή να με προσλάβει στην ομάδα του, και η σχετικά ολιγόχρονη, αλλά έντονη επίδοσή μου στη μελέτη και μεταγραφή χειρογράφων μου προσεπόρισε ένα μόνιμο πνευματικό κέρδος και επιπροσθέτως με βοήθησε να συγκεντρώσω χρήματα προς συνέχιση των σπουδών μου στο Πανεπιστήμιο της Βιέννης, στο μεταπτυχιακό τμήμα Ιστορίας «Historisches-Kultur Wissenschaftliche Eυropaforscung»
Παρά τον κοπιώδη χαρακτήρα των σπουδών μου, η επίμονη εργασία με ωφέλησε, γιατί με έθεσε απ’ ευθείας αντιμέτωπη με μια πληθώρα απόψεων και νέων πληροφοριών για την ελληνική αρχαία και νεότερη ιστορία, που αποτέλεσαν το κίνητρο να αφιερώσω τη διπλωματική μου εργασία σε ένα θέμα που θα ήταν σύγχρονο, παγκόσμιο, αλλά και βαθιά ελληνικό: την επανένωση των Γλυπτών του Παρθενώνα. Ένα θεμα του οποίου η επίλυση αποτελεί ένα μόνιμο desideratum της πολιτιστικής μας ζωής.
Παράλληλα και συμπληρωματικά κινούσαν το ενδιαφέρον μου τα θέματα της ελληνικής ομογένειας.
Με την ίδρυση της Αυστριακής Επιτροπής για την επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα ( Österreichisches Komitee für die Rückgabe der Parthenon Skulpturen) το 2017, συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει καλύτερη, μεγαλύτερη, ηχηρότερη και πανηγυρικότερη έκφραση φιλελληνισμού από την επανένωση των Παρθενώνειων Γλυπτών, που βρίσκονται διάσπαρτα, κατακερματισμένα και ασύνδετα σε διάφορα ευρωπαϊκά μουσεία.
Έτσι επιδόθηκα εξ αρχής στην ενημέρωση των εκπροσώπων των ελληνικών συλλόγων. Η συστηματική ενασχόλησή μου με τους συλλόγους συνοδεύθηκε, όπως ήταν φυσικό, από την περαιτέρω εντρύφησή μου στα κοινά της ομογένειας, και η εντρύφηση αυτή βρήκε επίσης, τη συγγραφική της έκφραση εδώ στο Hephaestus Wien μεσα από μακροσκελή πολιτιστικά άρθρα.
Η συνεργασία και η ενασχόληση με την ελληνική κοινότητα υποκινήθηκαν όχι μόνο από την ανάγκη για ενημέρωση στα θέματα που αφορούν τα Παρθενώνεια Γλυπτά, αλλά και από την έντονη επιθυμία μου να έρθω σε ζωντανή επαφή με Ελληνίδες και Έλληνες που έχουν κοινό όραμα.
Η ομοθυμία, η ομοφωνία, η ομοψυχία όλων των συλλόγων ήταν και είναι το μείζον ζητούμενο προκειμένου να ενημερωσουμε, να ενθαρρύνουμε, να κινητοποιήσουμε, να ευαισθητοποιήσουμε, να κινητροδοτήσουμε την ομογένεια, Έλληνες και Φιλέλληνες με στόχο την επανένωση και τον επαναπατρισμό όλων των Γλυπτών του Φειδία στην Ελλάδα.
Ως Ιδρύτρια και Πρόεδρος της Αυστριακής Επιτροπής για την Επιστροφή των Γλυπτών του Παρθενώνα είναι μια ευθύνη εθνικής σημασίας. Ποιοι είναι οι βασικοί στόχοι της Επιτροπής και πώς εργάζεστε για την ευαισθητοποίηση της αυστριακής κοινής γνώμης;
Δεν πρόκειται μόνο για μια υπόθεση εθνικής σημασίας, αλλά για ένα ζήτημα παγκόσμιας πολιτιστικής δικαιοσύνης. Τα Γλυπτά του Παρθενώνα αποτελούν αναπόσπαστο μέρος ενός μνημείου-συμβόλου της δημοκρατίας και της ανθρώπινης δημιουργίας, και η επανένωσή τους στον φυσικό τους χώρο δεν αφορά μόνο την Ελλάδα, αλλά ολόκληρη τη διεθνή κοινότητα.
Για το λόγο αυτό, η ομάδα μας ήδη από το έτος ίδρυσής της το 2017, επεδίωξε και απέκτησε άμεση αναγνώριση ως επίσημο μέλος του διεθνούς οργανισμού που συντονίζει αυτή την προσπάθεια (IARPS, International Association for the Reunification of the Parthenon Sculptures)
Το 2022 αποτέλεσε ορόσημο για την προσπάθειά μας: ενταχθήκαμε στον Διεθνή Σύνδεσμο TARG (The Acropolis Research Group), ένα διεθνές δίκτυο ειδικών, που συγκεντρώνει κορυφαίους νομικούς, επιστήμονες και λομπίστες από την Ευρώπη, την Αμερική και την Αυστραλία. Η συνεργασία αυτή μας άνοιξε νέους δρόμους, παρέχοντάς μας πρόσβαση σε πολύτιμους πόρους, αυξημένη επιρροή και τη δυνατότητα να συμμετέχουμε ενεργά σε διεθνείς πρωτοβουλίες για την επιστροφή των Γλυπτών.
Μέσα από τις διεθνείς διαπολιτισμικές μας συνεργασίες αποκρυσταλλώθηκε η άποψη ότι το ζήτημα των Γλυπτών του Παρθενώνα είναι μεν γνωστό εκτός Ελλάδας, το δε επίπεδο κατανόησης και ευαισθητοποίησης ποικίλλει σημαντικά από χώρα σε χώρα.
Ωστόσο, η πραγματική πρόκληση έγκειται στο να μεταφέρουμε αυτό το συναίσθημα σε ανθρώπους με διαφορετικό πολιτισμικό υπόβαθρο με τρόπο κατανοητό και σεπτό. Αυτό σημαίνει ότι αποφεύγουμε τη ρητορική της αντιπαράθεσης ή της κατηγορίας και επιλέγουμε ένα λόγο που βασίζεται στο σεβασμό, στη γνώση και στο διάλογο.
Δεν επιδιώκουμε να πείσουμε μέσα από συναισθηματική πίεση ή εθνική φόρτιση, αλλά να καλλιεργήσουμε κατανόηση και συναίνεση. Γιατί στο τέλος, η επιστροφή των Γλυπτών δεν είναι νίκη ενός λαού έναντι ενός άλλου, αλλά μια κοινή νίκη του πολιτισμού.
Ποια είναι η θέση των Αυστριακών ακαδημαϊκών και πολιτικών σήμερα απέναντι στο αίτημα της Ελλάδας για την επανένωση των Γλυπτών;
Οι Αυστριακοί διακρίνονται διαχρονικά για το φιλελληνισμό τους και για το ουσιαστικό ενδιαφέρον τους προς τον ελληνικό πολιτισμό και την αρχιτεκτονική, γεγονός που αντανακλάται και στη στάση σημαντικού μέρους της ακαδημαϊκής και πολιτικής κοινότητας. Η προσέγγιση που κυριαρχεί δεν περιορίζεται σε τυπικές διατυπώσεις ουδετερότητας, αλλά αναγνωρίζει ολοένα και πιο καθαρά την ανάγκη αποκατάστασης της πολιτιστικής ακεραιότητας του Παρθενώνα.
Σε αντίθεση με τις αγκυλώσεις που εξακολουθούν να παρατηρούνται αλλού, στην Αυστρία διαμορφώνεται ένα κλίμα που ευνοεί τον ειλικρινή διάλογο και την επανεξέταση παρωχημένων αντιλήψεων. Οι ήδη ισχυρές πολιτιστικές σχέσεις Αυστρίας και Ελλάδας δεν αποτελούν απλώς ένα θετικό υπόβαθρο, αλλά μια ενεργή βάση πάνω στην οποία μπορεί και πρέπει να ενισχυθεί η στήριξη προς το δίκαιο αίτημα της επανένωσης των Γλυπτών.
Τον περασμένο Μάιο συμμετείχες στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στη Βοστώνη. Ποια ήταν τα κύρια σημεία της ομιλίας σου εκεί και πώς εισέπραξες την ανταπόκριση της εκεί ακαδημαϊκής κοινότητας και της αμερικανικής ομογένειας; Πόσο σημαντική είναι η δικτύωση των επιτροπών παγκοσμίως για την επίτευξη του κοινού στόχου;
Τα κύρια σημεία της ομιλίας μου στο Ανοιχτό Πανεπιστήμιο στη Βοστώνη επικεντρώθηκαν στα Γλυπτά του Παρθενώνα ως ενιαίο και αδιαίρετο σύνολο, στον διασκορπισμό τους σε ευρωπαϊκά μουσεία και στη σημασία των μικρότερων, αλλά απολύτως ουσιαστικών, θραυσμάτων που έχουν επιστραφεί μέχρι σήμερα. Ιδιαίτερη αναφορά έκανα στα θραύσματα που βρίσκονται στην Αυστρία, καθώς και στο ρόλο της Αυστριακής Επιτροπής για την επανένωση όλων των Γλυπτών. Παράλληλα, τόνισα τη συμβολή της ελληνικής διασποράς και των φιλελλήνων στη διεθνή προσπάθεια ευαισθητοποίησης και διεκδίκησης.
Η ανταπόκριση τόσο της ακαδημαϊκής κοινότητας όσο και της ελληνοαμερικανικής ομογένειας ήταν ιδιαίτερα θερμή και συγκινητική. Μετά την ομιλία μου, είχα την τιμή και τη χαρά να φιλοξενηθώ σε ραδιοφωνικές εκπομπές, όπως το Greek Echoes στη Βοστώνη και το Cosmos Radio στη Νέα Υόρκη, όπου είχα την ευκαιρία να απευθυνθώ ζωντανά στο ευρύτερο κοινό.
Όσον αφορά τη δικτύωση των επιτροπών παγκοσμίως, θεωρώ ότι είναι καθοριστικής σημασίας. Μόνο μέσα από έναν συντονισμένο διεθνή διάλογο και κοινή δράση μπορούμε να ενισχύσουμε τη φωνή μας και να προσεγγίσουμε πιο αποτελεσματικά τον κοινό στόχο της επανένωσης των Γλυπτών του Παρθενώνα.
Τον Ιούλιο του 2025 έλαβες μέρος σε μια εικονική δίκη για τα Γλυπτά του Παρθενώνα που πραγματοποιήθηκε στην Οξφόρδη. Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου και πώς θα περιέγραφες την εμπειρία αυτή;
Πράγματι, τον Ιούλιο συμμετείχα στην εικονική δίκη με τίτλο “Anatomy of a Cultural Theft: The Trial of Joseph Duveen”, στην Οξφόρδη, και μάλιστα στο ιστορικό δημαρχείο, η οποία αφορούσε τα Γλυπτά του Παρθενώνα. Η συμμετοχή μου προέκυψε μέσα από τη θεσμική μου ιδιότητα ως πρόεδρος της Αυστριακής Επιτροπής για τα Γλυπτά του Παρθενώνα και τη διαρκή μου ενασχόληση με το ζήτημα σε διεθνές επίπεδο.
Η εμπλοκή μου στη δίκη με το ρόλο της δημοσιογράφου έδωσε έναν πιο παραστατικό, διαδραστικό και άμεσο χαρακτήρα στη διαδικασία. Η απουσία δε, σεναρίου και οποιασδήποτε προκαθορισμένης προετοιμασίας προσέδωσε στην εμπειρία έναν πιο αυθόρμητο, μοναδικό και απαιτητικό χαρακτήρα.
Παράλληλα, η δράση αυτή εντάσσεται σε ένα διεθνές ντοκιμαντέρ δανικής παραγωγής για τα Γλυπτά του Παρθενώνα, με παρουσία πλήρους κινηματογραφικής ομάδας και τη συμμετοχή αληθινών δικηγόρων, δικαστών και ενόρκων, γεγονός που δημιούργησε μια πολύ ιδιαίτερη ατμόσφαιρα ανάμεσα στην ακαδημαϊκή συζήτηση και τη δημόσια αναπαράσταση της υπόθεσης.
Στη Βιέννη, στο Μουσείο Ιστορίας της Τέχνης (KHM), βρίσκονται δύο θραύσματα από τη βόρεια ζωφόρο του Παρθενώνα. Σε τι στάδιο βρίσκονται οι προσπάθειες για τον επαναπατρισμό τους και ποια είναι η δική σου προσωπική μάχη για αυτά τα συγκεκριμένα κομμάτια του μνημείου;
Όπως έχει τεκμηριωθεί, στο Μουσείο Ιστορίας Τέχνης της Βιέννης φιλοξενούνται δύο σημαντικά θραύσματα από τη βόρεια Ζωφόρο του Παρθενώνα. Το πρώτο προέρχεται από το λίθο IX και απεικονίζει τις κεφαλές δύο πρεσβυτέρων ανδρών, οι οποίοι συμμετέχουν στην πομπή των Παναθηναίων, και ταυτίζονται με τους θαλλοφόρους.
Το δεύτερο θραύσμα του Παρθενώνα, προέρχεται από το λίθο XXXV, και απεικονίζει έναν έφηβο ιππέα, πιο συγκεκριμένα την κεφαλή του ιππέα, μέρος του κορμού του, και τμήμα της κεφαλής του ίππου.
Είναι προφανές ότι η αποκοπή των θραυσμάτων από τον Παρθενώνα και η μεταφορά τους σε διαφορετικό μουσείο – με τις κεφαλές να βρίσκονται στη Βιέννη και τα σώματα των μορφών στην Αθήνα – προκάλεσε όχι μόνο αισθητική και καλλιτεχνική σύγχυση, αλλά και νοηματική αποδόμηση, καθώς τα τμήματα δεν εκτίθενται ενιαία. Η επανένωσή τους είναι απαραίτητη για την αποκατάσταση της αρμονίας του Παρθενώνα και την κατανόηση της αρχικής σύνθεσης.
Η στρατηγική της Αυστριακής Επιτροπής δεν περιορίζεται και δεν εξαντλείται μόνο στα δύο παραπάνω θραύσματα αλλά συγκροτεί μια ενιαία πολιτική δράσεων για την επανένωση όλων των κατακερματισμένων και διασκορπισμένων Γλυπτών του μνημείου. Μέσα από τη δημιουργία ταινιών μικρού μήκους, καλλιτεχνικών φωτογραφίσεων και την ανάδειξη της διαχρονικής σχέσης της ελληνικής αρχιτεκτονικής με τον σύγχρονο αστικό σχεδιασμό, την υποστήριξη ντοκιμαντέρ και σχετικών κινηματογραφικών έργων, φέρνουμε στο φως την πολιτιστική μας κληρονομιά.
Παράλληλα, προβάλλουμε την αισθητική και πολιτιστική αξία της αρχαίας ελληνικής γλώσσας, ενώ η δυναμική παρουσία μας στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και σε σύγχρονες πλατφόρμες ενεργοποιεί πολίτες από όλον τον κόσμο, δημιουργώντας συμμάχους για την επιστροφή των Γλυπτών.
Όλες αυτές οι δράσεις δεν λειτουργούν απλώς ως προβολή, αλλά ως γέφυρα που ενώνει το πολιτιστικό παρελθόν με τη σύγχρονη συνείδηση, μετατρέποντας την κληρονομιά σε ζωντανό, διεθνή διάλογο με στόχο την επανένωση του μνημείου.
Σε αυτό το πλαίσιο, δεν αρκούμαστε σε μια απλή, τυπική εκδήλωση συμπαράστασης, αναζητούμε ενεργούς πολίτες που διακατέχονται από το ίδιο πάθος και εμπνέονται από τη δικαιοσύνη του αιτήματός μας, όχι παθητικούς παρατηρητές.
Με τη σωστή στρατηγική, και καθοδήγηση η φωνή για τον επαναπατρισμό όλων των Γλυπτών του Παρθενώνα, μπορεί να γίνει τόσο δυνατή, που να μη μπορεί κανείς να την αγνοήσει.
Συμμετείχες στο 12ο Διεθνές Επιστημονικό Συνέδριο του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών στην Κρήτη, που πραγματοποιήθηκε φέτος το Μάιο. Πώς προέκυψε η συμμετοχή σου και ποιο είναι το αντικείμενο της συνεργασίας σου;»
Το ερέθισμα δόθηκε ξεκάθαρα από το ίδιο το θέμα του 12ου Διεθνούς Επιστημονικού Συνεδρίου του Ινστιτούτου Ανθρωπιστικών και Κοινωνικών Επιστημών, που αγγίζει τη διασπορά, την ταυτότητα και τις γέφυρες πολιτισμού και παιδείας στο παγκόσμιο σύστημα.
Στο πλαίσιο αυτό, είχα την τιμή να συνεισφέρω σε μια πολύ δυναμική ομάδα μαζί με την κα Παναγιώτα Καλάκου και την κα Αναστασία Χριστοπούλου, αξιοποιώντας κοινές επιστημονικές και εκπαιδευτικές αναφορές. Η συνεργασία αυτή δεν ήταν τυχαία· ήταν σχεδόν φυσική, και, όπως αποδείχθηκε στην πράξη, από αυτές που δύσκολα βρίσκεις και ακόμη δυσκολότερα αφήνεις.
Η διδακτική μας πρόταση έχει τίτλο «Μνημεία με Φωνή: Μια Διδακτική Προσέγγιση στην Ακρόπολη» και παρουσιάστηκε στην Κρήτη, το Σάββατο 9 Μαΐου 2026.
Πρόκειται για μια σύμπραξη που δεν εξαντλείται σε μία απλή συνεργασία, αλλά ανοίγει έναν ευρύτερο κύκλο σκέψης γύρω από την εκπαίδευση, τον πολιτισμό και την παγκόσμια ιστορία.
Ποιο μήνυμα θα ήθελες να στείλεις στους Έλληνες της Αυστρίας που θέλουν να προσφέρουν στον πολιτισμό μας;
Προς τους Έλληνες της Αυστρίας που επιθυμούν να συμβάλουν ενεργά στον πολιτισμό:
Υπάρχουν εποχές όπου οι κοινωνίες δεν πάσχουν από έλλειψη λόγου, αλλά από υπερβολή λόγου χωρίς βάρος. Όπου όλοι μιλούν, αλλά λίγοι πράττουν· όπου η ταυτότητα προβάλλεται, αλλά σπάνια καλλιεργείται. Τότε ο πολιτισμός παύει να είναι βίωμα και γίνεται υπερφίαλη παράσταση.
Και μέσα σε αυτή τη συνθήκη, οι Έλληνες, κινδυνεύουμε να χάσουμε το συνεχές της εμπειρίας μας, όχι επειδή μας αφαιρέθηκε κάτι, αλλά επειδή το υπερφορτώσαμε με θόρυβο.
Ο πολιτισμός δεν είναι στολή που φοριέται σε γιορτές, ούτε σημαία που υψώνεται με κομπορρημοσύνη στις εθνικές επετείους. Είναι τρόπος ύπαρξης που δοκιμάζεται στη ρουτίνα, στη σιωπή, όταν δεν υπάρχει κανένα χειροκρότημα.
Άλλο είναι να ακούς την ελληνική γλώσσα σαν ήχο γιορτής, κι άλλο να τη χρησιμοποιείς σαν εργαλείο σκέψης και ύπαρξης μέσα στο σπίτι, στη δουλειά, στην επαφή με τον τόπο όπου ζεις.
Διότι όταν ο πολιτισμός εμφανίζεται μόνο σε κενόφρωνες εκδηλώσεις, γίνεται κακή φωτογραφία της στιγμής, ένα quick snapshot για τα social, ένα story χωρίς συνέχεια. Όταν όμως ενσωματώνεται στην πράξη, γίνεται ταυτότητα.
Στην Αυστρία, οπου η ελληνική σκέψη δεν είναι απλώς γνωστή αλλά ενσωματωμένη στο ίδιο το ευρωπαϊκό πνεύμα, η ομογένεια δεν καλείται να εκπροσωπήσει εικόνες, δεν έχει ρόλο διακοσμητικό. Καλείται να παράγει συνέχεια!
Γι’ αυτό και το μήνυμα είναι απλό: η προσφορά σας και η υποστήριξή σας δεν είναι συμβολική. Είναι πράξη συνέχειας.
Όμως το ερώτημα παραμένει: εσείς, συμβάλλετε ουσιαστικά στη διατήρηση και προώθηση του ελληνικού πολιτισμού ή τον περιορίζετε σε στιγμές και περιστάσεις προβολής;
Πηγή: Hephaestuswien.com